"Paseatzea adin eta neurri guztietara moldatu daitekeen aktibitatea da"

usurbil. Zergatik ibili, eserita lasai egon ordez?

Guztiok paseatu dugu noizbait. Baina kontua da non paseatzen duzun. Egin daiteke mendian, kalean edo hondartzan. Pasea-tzeak, ariketa fisikoa eginez, bazterrak ezagutzeko aukera ematen du.

Inguru naturalak gomendatzen dituzu? Toki urbanoek ere balio dute ibilalditxo bat egiteko?

Orain kristoren afizioa hartu diot urtean behin Europako hirietan paseatzeari. Ikasle bat izan nuen Irlandan eta bisitan joan nintzen batean hasi zen dena. Galway inguruan eta Dublinen gero, asteburu pasa horietan paseatu genuen. Beranduago, Erromara joan ginen. Bazterrak ikusi, ibili eta ibili. Iaz, berriz, Parisen egin nuen hori. Aurten, Pragan.

Beraz, ez futbola ez saskibaloia. Badago arrakasta handiagoa duen kirola...

Benetako kirol nazionala pasea-tzea da. Aldakatik operatu ninduten orain dela urte batzuk eta medikuak esan zidan ibiltzea komeni zitzaidala. Eta hasi egin nintzen. Gipuzkoako bazter guztiak ezagutu nituen eta beti topa-tzen nuen jendea paseatzen. Adin guztietako ibiltariak.

Gazteak ere bai? Badago aurreiritzi bat paseatzea adinekoen kirola dela adierazten duena.

Ezagutu ditut hamalau eta hamabost urte bitarteko gazteak, neska-mutilak, eta eguneroko ohitura-tzat hartzen dute. Adinekoekin hitz eginez gero, berriz, askok esaten dizute medikuek gomendatutako zerbait dela.

Beti egon da ohitura hori? Ez gara gizarte nomada izan.

Bakoitzak bere arrazoiak ditu ibiltzeko. Arrazoi orokor bat topa-tzea zaila da. Baina egia da gure aurrekoek behintzat beti izan dutela ohitura hori hemen. Bizimoduaren errutinetako bat da paseatzea. Argi dago, gainera, moldatu daitekeela adin guztietara eta bakoitzak nahi duen neurrira. Momentu batean ongi bagaude, paseo luzeagoak egin ditzakegu; pattal samar bagaude, lasaiago ere ibil gaitezke. Paseatzeko era pilo bat dago. Batek paseatu dezake era lasaian, batzuek azkarrago eta, beste batzuek, azkar. Aldapan edo bide lauan. Norberak aukera dezake nola paseatu.

Bakarrik ala lagunekin hobe?

Momentuak eta momentuak daude. Taldean paseatzea oso egokia iruditzen zait, baina bakarrik ere bai. Eskalatzen ere horrela gertatzen da. Batzuetan lagunekin eskalatzen dut eta beste batzuetan bakarrik. Zergatik? Bizitzako garai batzuetan sokalaguna gertu izan dudalako eta beste batzuetan ez. Zein da politagoa? Biek balio dute.

Zer dakar bakarrik paseatzeak?

Norbere barruan sartzea. Hori askotan ona da, kafetera martxan jartzen baitu. Agian batzuk agobiatu egingo ditu horrek, baina ni ez naiz deseroso sentitzen bakarrik ibilalditxo bat egiten. Ongi dago kafetera martxan jartzea. Lagunekin, berriz, ongi joaten da kontutan, baita ere. Kafetera bat baino gehiago martxan jartzea ere ez dago gaizki, hortik atera daitekeena osatuagoa izan baitaiteke azken finean.

Euskaldunok paseorako joera daukagula esan ohi da. Beste tokietan baino gehiago?

Gu baino bizimodu aurreratuagoa duten herrialdeetan oso zabalduta dago paseatzea. Frantzian, esaterako, adineko jendea mendian ikustea normala da. Ohikoa da 75 urteko jendearekin topo egitea. Ez nuke esango besteek baino ohitura gehiago dugunik. Toki batzuetan, elikadura bilatzeko eta abar, ibiltzera behartuak daude. Hemen ez dugu horren beharrik izan, baina hala ere jende askok emigratu behar izan du bizimodua bila-tzeko.

Azken urteotan paseorako tokiak ere urbanizatzen ari dira. Lehen bidezidorra zegoen tokian, orain espaloia dago.

Gizarte honek lurralde guztia humanizatzeko ahalegina egiten du. Gero eta toki basati gutxiago geratzen dira, toki guztietan. Pena ematen dit. Guztia garapenaren izenean egina da, baina atzeraka goaz. Gipuzkoan mugiarazteko egiten ditugun txikizioek ez dute zentzurik.

Zementuz inguraturik paseatu daiteke?

Azkenean, ariketa fisikoa egin dezakezu polikiroldegian, zinta baten gainean. Batzuk bete egingo ditu horrek eta, ziur asko, berdin die ingurua zementuzkoa izatea. Inguru naturalak jendea bare egoteko tokiak dira. Beraz, gero eta inguru basatiagoak, lasaitasun handiagoa. Horrek izan beharko luke helburua.